Geopolityka Narodowych Sił Zbrojnych

No Comment Yet

Narodowe Siły Zbrojne to konspiracyjna organizacja wojskowa powstała i funkcjonująca w latach 1942-1947 powołana rozkazem 1/42 20 września 1942 roku przez płk. Ignacego Oziewicza ps. „Czesław Janczewski” w wyniku rozłamu w Narodowej Organizacji Wojskowej sił, które nie zaakceptowały scalenia z Armią Krajową oraz w wyniku połączenia z Związkiem Jaszczurczym i mniejszymi organizacjami nacjonalistycznymi okresu II Wojny Światowej na ziemiach polskich, politycznie wywodzącymi się z secesjonistami Stronnictwa Narodowego i Grupy „Szańca”, a więc kontynuatorów Obozu Narodowo-Radykalnego „ABC. W artykule analizuje geopolitykę NSZ rozumianą jako plany prowadzenia geopolityki stosowanej tj. polityki kształtowania przestrzeni politycznej państwa i jego otoczenia w zastanym układzie sił w bloku czasoprzestrzennym Europy po II Wojnie Światowej.

Koncepcje kształtu terytorialnego planowanego państwa polskiego po II Wojnie Światowej powstawały w warunkach konfliktu zbrojnego toczonego przez ugrupowania zbrojne w tym NSZ na terytorium okupowanym przez III Rzeszę i ZSRR. W związku z czym były silnie uwarunkowane intelektualnie przez założenie „dwóch wrogów” na zachodzie i wschodzie oraz „dążenia do osłabienia Niemiec i Rosji, oraz zapewnienia nam stanowiska mocarstwowego w Europie. W tym celu Polska powinna się zbliżyć do narodów, zagrożonych podobnie jak my przez Rosję i Niemcy”.[1] Mocarstwowość Polski w Europie miała stanowić „ośrodek ładu i pokoju” oraz „przewagi politycznej i kulturalnej. Polska ma być wzorem organizacji państwowej uzgadniającej wolność człowieka z prawami Narodu jako całości”. Przy czym za wzór historyczny na którym się powoływano były „państwa polskie za Bolesława Chrobrego i Jagiellonów”.[2] Celem tak zbudowanego państwa miałoby być „osiągnięcie takiej potęgi duchowej i materialnej oraz przewagi politycznej dzięki, której będziemy mogli zabezpieczyć siebie i sąsiadów przez zaborczością Niemiec i Rosji”. Narzędziami do osiągnięcia niepodległości miałoby być „dobra organizacja wewnętrzna, rozumna polityka zagraniczna, a przede wszystkim silna armia narodowa”. [3]

Bardzo istotną i powiązaną ze sobą kwestią planowanej polityki kształtowania przestrzeni państwa polskiego po II Wojnie Światowej był stosunek do mniejszości narodowych słowiańskich i niesłowiańskich. Podobnie jak w wymyśli Dmowskiego podkreślana była kwestia deportacji ludności niesłowiańskiej oraz pozbawienie praw publicznych narodowości słowiańskich. Główne niesłowiańskie narody jak Niemcy mieli być wysiedleni pod przymusem jako wrogowie narodu polskiego. Żydom miano umożliwić osiedlenie się w Palestynie i dążyć do opuszczenia przez nich ziem polskich. Białorusini i Rusini mieliby być czasowo pozbawieni praw publicznych ze względu na nielojalność w postaci zdrady i zbrodni wobec państwa polskiego w czasie II Wojny Światowej. Szczególnie zagrożenie widziano w tzw. „Ukraińcach” jak podkreślano stanowiących część Rusinów, dążących do separatyzmu od Polski Ziemi Czerwińskiej i założenia tam państwa ukraińskiego.[4]

Polska jako mocarstwo regionalne między Niemcami a Rosją

Polityce osłabiania Niemiec i Rosji miała być polityka regionalnego mocarstwa względem w Europy Środkowej, do której zaliczano cztery państwa skandynawskie, dwa państwa bałtyckie, Czechy, Węgry, Rumunię oraz państwa bałkańskie w którą wliczano nawet Turcję, poprzez zawarcia sojuszu lub ścisłej współpracy pod przewodnictwem Polski.[5] Kalkulacja środowisk NSZ była sytuacyjna i związana z wyniszczaniem się wojsk ZSRR i III Rzeszy Niemieckiej, którego beneficjentem miała być Polska. Na tej podstawie po II Wojnie Światowej Polska miała zbudować sojusz państw narodowych. Jak te układy geopolityczne miały wyglądać w Europie Środkowej pod przewodnictwem Polski poszczególne środowiska tworzące NSZ się różniły między „Grupą Szańca” czyli dawnych środowisk ONR ABC, a rozłamowców z Stronnictwa Narodowego. „Grupa Szańca” postulowała stworzenie konfederację Polski wraz z protektoratami Czechami i Słowacją z Węgrami i Rumunią, przy czym najmniej zaufania darzono Rumunię, którą oskarżano o „knowania” z Rosją i Niemcami.[6]

W przypadku Rumuni nawet przewidywano, że północna cześć Siedmiogrodu, Besarabii,  Bukowiny z Czerniowicami miała przypaść Polsce, co miało być powrotem do państwa Jagiellonów z wasalami Mołdawią i Wołoszczyzną.[7] W stosunku do Czechosłowacji postulowano podział tego państwa na Czechy i Słowację, oraz pozostawienie Rusi Zakarpackiej poza tym państwem widząc w tym zagrożenie dla Polski.[8] Dostrzegano rywalizację między poszczególnymi państwami o terytoria i preferowano Węgry jako państwo, które kosztem pozostałych miało zyskać terytoria, w tym utrzymać Ruś Zakarpacką z granicą z Polską zgodnie z arbitrażem wiedeńskim z 2 grudnia 1938 roku.[9] Ten układ sił południowych podporządkowanych państw klienckich polski miały dopełniać z północy państwa skandynawskie w celu wyparcia Niemiec i Rosji z Bałtyku oraz ochronę Łotwy i Estonii oraz z południa Turcja tworząc trzy człony północny (Bałtycki), środkowy z rdzeniem Polski i południowy z największą rolą Turcji zagrożonej z ZSRR co do kontroli cieśniny Dardanele między Półwyspem Bałkańskim w Europie a Azją Mniejszą, łącząca Morze Egejskie z morzem Marmara oraz dwustronnymi umowa z państwami bałkańskimi. Cały układ geopolityczny miał być powiązany z Francją jako geostrategicznemu tradycyjnemu partnerowi Polski do powstrzymywania Niemiec.[10]

Związek Zachodniosłowiański

Konkurencyjną w NSZ wobec koncepcji „Grupy Szańca” wywodzącej się z ONR ABC była koncepcja Związku Zachodniosłowiańskiego wywodzącego się z środowiska Stronnictwa Narodowego. Związek Zachodniosłowiański miał obejmować Polaków, Czechów, Słowaków i Serbołużyczan, ale także południowych Słowian jak Słoweńcy, Chorwaci, Serbowie, Bułgarzy oraz ze względu na położone geograficznie położenie między nimi Węgrów i Rumuni.[11] Sojusz miał mieć militarny pod wspólnym dowództwem armii narodowych oraz unifikacji gospodarczej w tym znoszeniu ceł i współpracy kulturalnej. Podobnie jak w koncepcji „Grupy Szańca” we Francji widziano geostrategicznego partnera dla Związku, a co ciekawe koncepcja obejmowała także państwa jak Chiny czy Afganistan graniczące z ZSRR.[12]

Polityka ta był podporządkowana przede wszystkim do osłabienia Niemiec, która oprócz wymienionych sojuszy międzynarodowych miałoby być przesunięcie granicy polsko-niemieckiej na Odrze i Nysie Łużyckiej, która miałaby być krótsza do obrony. Poglądy te były wyrażane przez wojną, ale najwyraźniej w środowisku „Grupy Szańca” w 1940 roku, który postulował zajęcie Prus Wschodnich, Gdańska i granicy na Odrze i Nysy Łużyckiej i linii obronnej na zachód.[13] Celem było zatem skrócenie strategiczne granicy polsko-niemieckiej na dolnej Odrze oraz Nysie Łużyckiej, Łabie tj. na linii Rugii po przełom w Sudetach, od ujścia Odry na zachodzie do ujścia Dźwiny na wschodzie oraz nad Kanałem Kilońskim i pełny dostęp na Bałtyku.[14]

Granica zachodnia miała przebiegać na zachód od Odry i Nysy Łużyckiej, po lewej stronie rzek rozszerzając się z południa na północ, wzdłuż Nysy Łużyckiej kilka kilometrów, od ujścia Nysy do Odry do Kanału Hohenzcholerów około 30 kilometrów, na północ pas przygraniczny po lewej stronie Odry na kilkadziesiąt kilometrów w tym miasta Angermünde, Prenzlau, Pasewalk, Greinstwald, Stralsund, wyspę Rugię.[15] Natomiast terytorium między górną Szprewą i Odrą jako zamieszkałą przez zachodniosłowiańskich Serbołużyczan przewidywano przyłączyć do Polski lub stworzyć zależne państwo łużyckie.[16] Ludność na tym terytorium miał obejmować 1,7 miliona Polaków oraz grupy etniczne Ślązaków, Pomorzan, Kaszubów i Mazurów miały przechodzić w polityce repolonizacji, a także przesiedlenie 3-4 milionów Polaków z przeludnionych wsi i reemigracji z Francji, Niemczech i ZSRR.[17] Niemcy miały być także osłabione nie tylko oddaniem Prus Wschodnich Polsce, ale z zachodu poprzez oddanie lewego brzegu Renu Francji, Malpen i Malmedy dla Belgii, Fryzja i Chelderland Holandii, Szlezwik i Holsztyn Danii do kanału Kilońskiego, część Śląska z większością czeską dla Czechosłowacji oraz oddzielne państwa Austrię, Bawarię, Saksonię, Prusy[18] i Wirtenbergę.

Geopolityka wschodnia

Polityka osłabienia Rosji było przeświadczenie, że komunizm w Polsce jest forpocztą wschodnich wpływów, a więc należałoby zniszczyć wrogów wewnętrznych: „Żydów, masonerię, socjalistów i tzw. ugrupowania demokratyczne popierających i torujących drogę komunizmowi w Polsce.” [19] Granica na wschodzie z ZSRR miała być oparta na granicy z Traktatu Ryskiego z 1921 roku, czyli wzdłuż linii II rozbioru z 1793 z korekturą na rzecz Polski w postaci części Wołynia i Polesia, z miastem Pińskiem. Zgodnie z Traktatem Ryskim granica wschodnia ciągnęła się wzdłuż: „rzeki Dźwiny (Zap. Dwina) od granicy Rosji z Łotwą aż do punktu, w którym granica byłej gubernii Wileńskiej styka się z granicą byłej gubernii Witebskiej; dalej granicą byłych gubernii Wileńskiej i Witebskiej do drogi, łączącej w. Drozdy z m. Orzechowno (Oriechowna), pozostawiając drogę i m. Orzechowno po stronie Polski; dalej, przecinając kolej żelazną koło m. Orzechowna i skręcając na południowy zachód, biegnie wzdłuż drogi żelaznej, pozostawiając stację Zahacie (Zagatie) po stronie Polski, w. Zahacie po stronie Rosji, a w. Stelmachowo (Stolmachowo) po stronie Polski.

Dalej wzdłuż wschodniej granicy byłej gubernii Wileńskiej do punktu, w którym schodzą się powiaty: Dziśnieński, Lepelski i Borysowski. Dalej wzdłuż granicy byłej gubernii Wileńskiej na przestrzeni około jednej wiorsty do skrętu jej na zachód koło z. Sosnowiec (na mapie nie oznaczono); dalej linią prostą do źródeł rzeczki Czernicy (Czernica) na wschód od Hornowa (Gornowa), potem wzdłuż rzeczki Czernicy do w. Wielkiej Czernicy (B. Czernica), pozostawiając ją po stronie Białorusi; dalej na południowy zachód wpoprzek jeziora Miadzioł, stamtąd do w. Zarzeczyck (Zarieczick), pozostawiając tę ostatnią oraz w. Chmielewszczyznę (Chmielewszczizna) po stronie Białorusi, a w. Starosiele (Starosielje) i w. Turowszczyznę (Turowszczizna) po stronie Polski; dalej na południowy zachód do rzeki Wilii (Wilja) aż do ujścia do niej ze wschodu bezimiennej rzeczki, na zachód od Drohomicz (Drogomiczi), pozostawiając po stronie Białorusi wsie: Uhły (Ugły), Wolbarowicze (Wo1barowiczi), Borowe (Barowyje), Szunowkę (Szunowka), Beztrock (Biestrock), Daleką (Dalekaja), Klaczkówek (Klaczkowsk), Zazantów (Ziazantow) i Maciejowce (Matwiejewcy).  

Po stronie Polski wsie: Komajsk, Raszkówkę (Raszkowa), Osowę (Osowa), Kusk, Wardomicze (Wardomiczi), Sołone (Sołonoje) i Milcz (Milcza); dalej rzeką Wilią aż do traktu, idącego na południe od. m. Dołhinowa (Dołginow); dalej na południe do w. Baturyna (Boturino), pozostawiając po stronie Białorusi cały trakt i wsie: Rahozin (Ragozin), Tokary (Tokari), Połosy i Hłuboczany (Gluboczany), a po stronie Polski wsie: Owsianiki, Czarnorucze (Czernoruczje), Żurawę (Zurawa), Ruszczyce (Ruszicy), Zaciemień (Zatiemje), Borki, Czerwiaki i Baturyn (Boturino); dalej na m. Radoszkowicze (Radoszkowiczi), pozostawiając po stronie Białorusi wsie: Papysze (Papyszi), Sieliszcze, Podworany (Podworani), Trusowicze (Trusowiczi) północne, Doszki, Cyganowo, Dworzyszcze (Dworiszcze) i Czyrewicze (Czirewiczi), a po stronie Polski wsie: Łukawiec (Łunkowiec), Mordasy, Rubce (Rubcy), Ławcowicze (Ławcowiczi) północne i południowe, Budźki (Bucki), Klimonty, Wielkie Bakszty (B. Bakszty) i m. Radaszkawicze (Radoszkowiczi); dalej po rzeczce Wiązówce (Wiazowka) do w. Lipienie (Lipieni), pozostawiając ostatnią po stronie Polski. Na południowy zachód, przecinając kolej i pozostawiając st. Radoszkowicze (Radoszkowiczi) po stronie Białorusi: dalej na wschód od m. Rakowa (Rakow), pozostawiając po stronie Białorusi wsie: Wiekszyce (Wieksziczi), Dołżenie (Dołżeni), Mietkwę (Mietkowa), W. Borozdynkę (B. Borozdyńka) i Kozielszczyznę).

Po stronie Polski wsie: Szypowały (Szipowały), Macewicze (Macewiczi), Stary Raków (S. Rakow), Kuczkuny i m. Raków (Rakow); dalej do m. Wołmy (Wołma), pozostawiając po stronie Białorusi wsie: Wielkie Sioło (Wielikoje sieło), Malawkę (Malawka), Łukasze (Łukaszi) i Szczepki, a po stronie Polski wsie: Duszkowo (Duszkowa), Chimorydy (Chimaridy), Jankowce (Jankowcy) i m. Wołmę (Wołma); dalej wzdłuż traktu od m. Wołmy do m. Rubieżewicz (Ruzbieżewiczi), pozostawiając ten trakt i miasteczko po stronie Polski; dalej na południe do karczmy bezimiennej w punkcie przecięcia kolei żelaznej Baranowicze – Mińsk i traktu N. Swierzeń – Mińsk (według mapy 10 wiorstowej nad literą „M” w wyrazie Miezinowka, zaś według mapy 25 wiorstowej przy Kołosowie), pozostawiając karczmę po stronie Polski, przy czym po stronie Białorusi wsie: Papki, Żywica (Żiwica), Połoniewicze (Połoniewiczi) i Osinówka (Osinowka), zaś po stronie Polski wsie: Lichacze (Lichaczi) i Rożanka; dalej do środka drogi między Nieświeżem (Nieswiż) a Cimkowiczami (Timkowiczi) na zachód od Kukowicz (Kukowiczi), pozostawiając wsie: Swerynowo (Swerinowo), Kutiec, Łuning (Łunina), Jaźwinę (Jazwina) północną, Bieliki, Jaźwin (Jazwin), Rymasze (Rymaszi) i Kukowicze (wszystkie trzy) po stronie Białorusi.

 Po stronie Polski wsie: Kul, Buczne (Bucznoje), Dwianopol, Żurawy, Posieki, Juszewicze (Juszewiczi), Lisuny północne i południowe, Sułtanowszczyznę (Sułtanowszczina) i Pleszewicze (Pleszewiczi). Dalej w połowie drogi między Kleckiem (Kleck) a Cimkowiczami (między wsiami Puzowo i Prochody), pozostawiając po stronie Białorusi wsie: Rajówkę (Rajuwka), Sawicze (Sawiczi), Zarakowce (Zarakowcy) i Puzowo, zaś po stronie Polski wsie: Marusin, Smolicze (Smoliczi) wschodnie, Lecieszyn (Lecieszin) i Prochody; da1ej do szosy Warszawsko-Moskiewskiej, przecinając ją na zachód od w. Filipowicz (Filipowiczi) zachodnich, pozostawiając w. Ciechowę (Ciechowa) po stronie Białorusi, a w. Jodczyce (Jodczicy) po stronie Polski; dalej na południe do rzeki Moroczy (Morocz’) przy w. Choropolu (Choropol), pozostawiając wsie: Stare Mokrany (St. Mokrany), Zadworze (Zadworje), Mokrany i Choropol po stronie Białorusi, a wsie: Ciecierowiec, Ostaszki, Łozowicze (Łazowiczi) i Nowe Mokrany (N. Mokrany) po stronie Polski; dalej wzdłuż rzeki Maroczy aż do ujścia jej do rzeki Słuczy (Słucz) mińskiej; dalej wzdłuż rzeki Słuczy aż do ujścia jej do rzeki Prypeci (Prypiat) ; dalej w ogólnym kierunku na w. Bereźce (Bierezcy), pozostawiając wsie: Lubowicze (Lubowiczi), Chilczyce (Chilczicy) i Bereźce po stronie Białorusi, a wsie: Łutki północne i południowe po stronie Polski; dalej wzdłuż drogi na. w. Bukczy (Bukcza), pozostawiając drogę i w. Bukczę po stronie Białorusi, a w. Kormę (Korma) po stronie Polski; dalej w ogó1nym kierunku do kolei Sarny-Olewsk, przecinając ją między st. Ostki i st. Snowidowicze (Snowidowiczi).  

Pozostawiając po stronie Ukrainy wsie: Wojtkowicze (Wojtkowiczi), Sobiczyn (Sobiczin), Michałówkę (Michajłowka) i Budki Snowilowickie (Budki Snow.), a po stronie Polski wsie: Radziwiłowicze (Radziwiłowiczi), Raczków (Raczkow), Białowiskę (Biełowiżskaja), Białowiż (Białowiża) i Snowidowicze (Snowidowiczi); dalej w ogólnym kierunku do w. Myszakówki (Myszakowka), pozostawiając po stronie Ukrainy wsie: Majdan Hołyszewski (Majdan Gołyszewskij), Zaderewie (Zadierewje), Mariampol, Żołny, Klonowę (Klenowaja) i Rudnię Klonowską (Rudnia Klen.), a po stronie Polski wsie: Derć (Diert’), Okopy, Netrebę (Nietrewa), Woniacze, Perełysiankę (Pierełysianka), Nową Hutę (Now. Guta) i Myszakówkę (Myszakowka). Dalej do ujścia rzeki Korczyka (Korczik), pozostawiając w. Młynek (Młynok) po stronie Ukrainy; dalej w górę rzeki Korczyka, pozostawiając m. Korzec (Koriec – N. Miesto) po stronie Polski; dalej w kierunku ogólnym do w. Milatyna (Milatin).

Pozostawiając po stronie Ukrainy wsie: Poddubce (Poddubcy), Kilikijów (Kilikijew), Dołżki, Narajówkę (Parajewka), Ułaszanówkę (Ułapianowka) i Marianówkę (Marianowka), a wsie: Bohdanówkę (Bogdanowka), Gzernicę (Czernica), Kryłów (Kryłow), Majków (Majkowo), Dołhę (Dołga), Friederland (Friderłand), Porębę Kuraską (Kurażskij-porub) i Milatyn po stronie Polski; dalej wzdłuż drogi z w. Milatyna do m. Ostroga (Ostrog), pozostawiając wsie: Moszczanówkę (Moszczanowka), Krzywin (Kriwin) i Sołowje po stronie Ukrainy, a wsie: Moszczanicę (Moszanica), Badówkę (Bodowka), Wilbowno, miasto Ostróg i drogę po stronie Polski; dalej w górę rzeki Wilii (Wilia) do w. Chodaki, która zostaje po stronie Polski; dalej w kierunku ogólnym do m. Białozórki (Biełozorka), pozostawiając po stronie Ukrainy wsie: Wielką Borowicę (B. Borowica), Stepanówkę (Stiepanowka), Bajmaki północne i południowe, Liski, Siwki, Wołoski, m. Jampol, wsie: Didkowce (Diedkowcy), Wiązowiec (Wiazowiec) i Krzywczyki (Kriwcziki), a po stronie Polski wsie: Bołożówkę (Bołożewka), Sadki, Obory, Szkrobotówkę (Szkrobotowka), Pańkowce (Pańkowcy), Grzybowg (Gribowa), Łysohorkę (Łysagorka), Mołodźków (Molod’kow) i m. Białozórkę (Biełozorka). Dalej do rzeki Zbrucza (Zbrucz), pozostawiając drogę i w. Szczęsnówkę (Szczasnowka) po stronie Polski; dalej wzdłuż rzeki; Zbrucza do ujścia jej do rzeki Dniestru (Dniestr).”[20]

Mocarstwo regionalne i Związek Zachodniosłowiański w europejskim układzie sił

Także mimo, utożsamianego z kierunkiem zachodnim geopolityka środowisk nacjonalistycznych NSZ używała w swej publicystyce retoryce ważności ziem zachodnich bardziej niż wschodnie to stały na stanowisku wschodnich legalnych granic państwa polskiego przed wybuchem II Wojny Światowej co do granicy ryskiej na wschodzie, jak i granicy na południu z Czechosłowacją lub Czechami i Słowacją, w tym przyłączenia Zaolzia do Polski.[21] Różnicą w realizacji tej wspólnej dla różnych środowisk politycznych w II RP w tym piłsudczyków i endeków była podobnie jak w stosunku do państwa ukraińskiego polityka wobec państwa litewskiego. Mianowicie w obu tych przypadków geopolityka NSZ nie przewidywała istnienia tych państw, utrzymani i inkorporowanie do terytoriów nowego państwa pod II Wojnie Światowej do Polski traktując je jako podporządkowane pod politykę wrogich Polsce polityk ZSRR i III Rzeszy.[22]

Po stronie zachodnioeuropejskiej obie koncepcje Związku Zachodniosłowiańskiego i koncepcje ABC dopełniał sojusz z Francją „najbardziej naturalną” lub Włochami, które z Hiszpanią stanowiły najbliższe ideowo oraz aliantów czyli Wielką Brytanią i USA, które oceniano obce ideologicznie i kierowane przez Żydów oraz faktycznie wpływające na marginalizację rządu polskiego na uchodźstwie, ustępstwa wobec ZSRR oraz podważania polskiej granicy wschodniej[23] oraz tworzenia nowych organizacji międzynarodowych na kształt Ligi Narodów, które miały tworzyć powojenny „koncert mocarstw”.[24]

Jeżeli spojrzymy na powojenną mapę Polski w dużej mierze oczekiwania NSZ się sprawdziły szczególnie w stosunku do Niemiec oraz nieufności do Wielkiej Brytanii i USA, które w grze o równowagę sił na kontynencie podzieliły Europę między siebie, a ZSRR wzdłuż “Żelaznej Kurtyny” na linii Szczecin-Triest. Podział post jałtańsko-poczdamski trwał aż do upadku ZSRR, przekształceń w Europie Środkowo-wschodniej i faktycznej likwidacji jej jako oddzielnego bytu geograficzno-politycznego przez podporządkowanie do struktur euroatlantyckich. Koncepcje NSZ były powierzchowne, ale intuicyjnie poprawne, ale trudno oczekiwać więcej, że w okresie konfliktu zbrojnego o takiej skali jak II Wojna Światowa.

Najbardziej czego brakuje w rozważaniach NSZ jest analiza potęgometryczna układu sił między poszczególnymi państwami w ramach której polski ośrodek siły mógł zbudować potencjał aktywny państwa zdolny do projekcji swojej siły na państwa ościenne między Niemcami a Rosją. Na pewno są ważnym wyznacznikiem dla kształtowania się narodowej geopolityki konkurencyjnej wobec dominujących w dyskursie koncepcji postkomunistycznych jak doktryna ULB Kwaśniewskiego jak nazywa ją dr Leszek Sykulski czy odgrzewana koncepcja Międzymorza dr Jacka Bartosiaka, w której skompromitowane koncepcje II Rzeczypospolitej miałby się odtworzyć wpisując interes Polski w globalną geopolitykę USA i Wlk. Brytanii prowadzącą rywalizację z Federacją Rosyjską o kontrolę nad Eurazją.

Autor: Michał Specjalski

Opracowanie na podstawie: Dworczyk Piotr, Program społeczno-polityczny Narodowych Sił Zbrojnych w świetle ich konspiracyjnych publikacji, Warszawa 1993


[1] Katechizm Narodowy, punkt. 33, 1944, s. 4

[2] Ibid., punkt 9, s. 1

[3] Ibid., punkt 10,  s. 2

[4] Ibid., punkt 32, s. 4

[5] Katechizm Narodowy, punkt. 33 i 34, 1944, s. 4

[6] Nic bez nas w Europie Środkowej, „Naród i wojsko”, nr. 1/12, 1943

[7] Rola Polski w basenie naddunajskim, „Szaniec”, nr. 3/94, 23 styczeń 1943

[8] „Barykada”, nr. 12, Grudzień 1947

[9] Nic bez nas w Europie Środkowej, „Naród i Wojsko”, nr. 1/12, Styczeń 1943

[10] Polska, a czynniki decydujące, „Szaniec”, nr. 14/105, 23 grudnia 1943

[11] L. Podolski, „Przyszła Polska”, s. 20

[12] J. Kaliski [K. Stojanowski], Państwo zachodnio-słowiańskie, Warszawa 1942

[13] Oczy na zachód, „Szaniec”, nr. 34, 29 sierpnia 1940 r., Nasze cele wojenne”, Szaniec, nr. 42, 20 grudnia 1942 r

[14] Terej J.J., Rzeczywistość i polityka. Ze studiów nad dziejami najnowszymi Narodowej Demokracji, Warszawa 1979, s.271

[15] Modrzew, Dziedzictwo Piastów: rzecz o polskiej granicy zachodniej, Narodowy Instytut Wydawniczy, 1944, s. 6

[16] Granice zachodnie Wielkiej Polski to Dora i Nysa Łużycka, „Informator”, nr. 27, 15 lipiec 1943 rok, A. Rawicz, „O co walczą Narodowe Siły Zbrojne”, Warszawa 1943, s. 6

[17] Modrzew, op. Cit. S. 6; L. Neyman, Szaniec Bolesławów, s. 47

[18] NSZ – Dowództwo – Oddział III, sygn.. 207/23, VI Oddział AAN

[19] Katechizm Narodowy, s. 5

[20] Traktat pokoju między Polską a Rosją i Ukrainą, https://web.archive.org/web/20160419084522/http://www.irekw.internetdsl.pl/traktatryski.html

[21] L. Podolski, Ziemie zachodnie a państwo narodowe, s. 11

[22] Wilno czy Vilnus, „Brzask”, nr. 28/46. 19 lipca 1944

[23] Niefortunny wywiad, „Informator”, nr. 18, 13 maj 1944

[24] „Aktualne Wiadomości” z kraju i ze Świata , nr. 46, 13 listopad 1942

Michał Specjalski
Up Next

Related Posts

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Translate »